Rozdział III [Rage]

Rage czuł się tak, jakby ktoś wrzucił go do wirówki i odpalił najwyższe obroty.

Gwałtownie wciągnął powietrze, opadając plecami na oparcie kanapy. W skroniach pulsował mu tępy ból, a krew błyskawicznie odpłynęła z twarzy, ustępując miejsca woskowej bladości. Z trudem próbował połączyć fakty. Przed sekundą dławił się z pożądania w objęciach Doriana, a teraz w progu salonu stało trzech funkcjonariuszy w cywilu, przypominających stereotypowych, tanich tajniaków z kryminałów klasy B.

Odwrócił głowę, z przerażeniem patrząc na intruzów. Zacisnął dłonie na krawędzi poduszki, desperacko próbując przywrócić swojej twarzy wyraz maskującej obojętności i zdusić rumieńce, które bezlitośnie zdradzały, co działo się tu przed chwilą. Jego nabrzmiałe od pocałunków wargi rozchyliły się niemo, ale nie wydał z siebie żadnego dźwięku.

Przeniósł zdezorientowane spojrzenie na Doriana, a potem na kulącego się w przedpokoju Michaela. To ten uroczy, bezbronny blondynek, tak wylewnie witany przez malarza na parkingu, sprowadził tu obcych mężczyzn, doszczętnie rujnując intymność, do której Rage wreszcie odważył się dopuścić. Pisarz wyobraził sobie morderczą furię, jaka musiała teraz wrzeć w jego niedoszłym kochanku. Powietrze w salonie zgęstniało tak bardzo, że niemal dusiło.

– Michael, spokojnie. Nic się nie stało – głos Doriana był nienaturalnie opanowany, wręcz łagodny, co kontrastowało z jego ciężko unoszącą się klatką piersiową. Szybko odzyskał kontrolę nad emocjami. – Panowie nie mają przecież złych zamiarów, prawda?

To ostatnie zdanie rzucił w stronę policjantów.

Jeden z nich, milczący drągal w taniej kurtce, wyciągnął z wewnętrznej kieszeni policyjną odznakę i ruszył w stronę malarza. Dorian błyskawicznie ominął kanapę, odgradzając Rage’a od funkcjonariuszy. Zanim się odwrócił, posłał pisarzowi krótkie, porozumiewawcze spojrzenie.

– Oczywiście – odburknął gliniarz, chowając blachę. – Mamy tylko kilka rutynowych pytań i zaraz znikamy. Pozwoli pan na słówko?

Dorian bez słowa ruszył w stronę przedpokoju, zmuszając policjantów do cofnięcia się. Nie zamierzał dyskutować o niczym przy Rage'u, ani tym bardziej narażać go na policyjne przesłuchanie. Polecił też Michaelowi zostać w salonie, po czym zamknął za sobą i funkcjonariuszami drzwi.

Rage wypuścił z płuc powietrze, które dławił w sobie od dłuższego czasu. Oparł łokcie na kolanach i ukrył twarz w dłoniach, masując pulsujące skronie.

– Mam nadzieję, że chociaż ty mi powiesz, o co tu do cholery chodzi – rzucił chłodno, zerkając na Michaela. Klepnął miejsce na kanapie obok siebie.

Cisza za drzwiami przedpokoju dobijała go. Strach o własną reputację mieszał się z irracjonalną obawą, że Doriana po prostu zabiorą, zostawiając go tu samego w absolutnej niewiedzy.

– Ja? – pisnął blondyn, zajmując brzeżek kanapy, jakby ta miała go zaraz oparzyć. Był blady jak kreda, a jego klatka piersiowa unosiła się w panicznym rytmie. Zrozpaczonym wzrokiem zerkał w stronę przedpokoju. – Ja nic nie wiem! Przyszli do mnie do domu, bo ktoś im doniósł, że znam Doriana. Pokazali odznaki i powiedzieli, że muszą z nim natychmiast porozmawiać. Co miałem zrobić?! Pozwolić, by pojechali tu sami? A jeśli on potrzebowałby pomocy?!

Chłopak zakrył twarz dłońmi i wydał z siebie stłumiony, żałosny dźwięk, przypominający skomlenie.

Rage nie czuł najmniejszej ochoty na okazywanie empatii. Nie był Dorianem. Nie zamierzał klepać tego histeryka po plecach ani głaskać go po głowie.

– Ogarnij się. I tak byś mu nie pomógł – wycedził lodowato, wpatrując się w trzęsące się ramiona blondyna. – Przyjdzie i, miejmy nadzieję, wszystko nam wyjaśni.

Zacisnął palce na skroniach. Miał ochotę upić się do nieprzytomności i zresetować ten dzień. Obiecał sobie w duchu, że jeśli jeszcze kiedykolwiek Dorian zaproponuje mu cokolwiek, to spotkają się na jego terenie – w sterylnym, bezpiecznym mieszkaniu pisarza.

Michael podniósł na niego spłoszone, zaczerwienione oczy. Nikt nigdy nie odzywał się do niego tak brutalnie. Zmarszczył brwi, gotów na obronną ripostę, ale widząc, jak Rage zmaga się z migreną, zrezygnował z ataku.

– Chcesz tabletkę? Boli cię głowa – powiedział cicho, całkowicie zmieniając ton. Znał układ tego domu na pamięć. Wstał i ruszył do jednej z szafek w salonie.

Dźwięk trzaskających drzwi wejściowych uciął temat.

– Co za cholerny, paranoiczny kraj. Co za beznadziejna policja – głos Doriana, kipiący tłumioną wściekłością, wypełnił pomieszczenie. – Zrobisz raz coś, czego większość nie pochwala, i do końca życia będą cię ciągać po marginesach!

Malarz wpadł do salonu jak burza.

Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, podszedł do kanapy, chwycił dłoń Rage’a i brutalnie pociągnął go w górę. Nim pisarz zdążył złapać równowagę, Dorian wpił się w jego usta – twardo, zaborczo i drapieżnie. Pocałunek był gwałtowny, ale trwał tylko sekundę.

– Przepraszam – rzucił chrapliwie Dorian, odrywając się od oszołomionego szatyna. Odwrócił się w stronę Michaela, który stał z fiolką tabletek w dłoni, wpatrując się w nich z rozdziawionymi ustami. – Nie martw się, młody. To nie twoja wina. Dzięki za to.

Malarz odebrał blondynowi leki i wrzucił je z powrotem do szafki, zatrzaskując front z głuchym stukotem.

– Możesz w końcu powiedzieć, co się stało? – wykrztusił Rage. Chwiał się lekko na nogach. Ten brutalny, niespodziewany pocałunek wybił go z resztek logiki, a fala ciepła, która zalała jego ciało, walczyła ze wściekłością na całą tę absurdalną sytuację. Opadł na kanapę i podniósł z podłogi pustą, zgniecioną puszkę po napoju, obracając ją w dłoniach, byle tylko czymś zająć palce.

Dorian zamilkł na moment, opierając się o kredens.

– Znaleźli jednego z kumpli twojego brata. Nieprzytomnego. Leży na ostrym dyżurze w ciężkim stanie – zaczął chłodno. – Jakiś świadek doniósł, że widział rano na parkingu, jak groziłem tej konkretnej grupie, stając w obronie Michaela. Wniosek nasuwa się sam: główny podejrzany o pobicie? Dorian Mort.

Nie musiał dodawać nic więcej. Sytuacja była jasna i śmierdziała problemami na odległość.

Dorian wyciągnął z barku butelkę drogiej, bursztynowej whisky. Gdy Michael otworzył usta, gotowy wylać z siebie rzekę przeprosin, malarz uciszył go jednym stanowczym gestem dłoni.

– Idź do domu, Michaś. Proszę. Zadzwonię rano, zabiorę cię na uczelnię, ale teraz po prostu zniknij. Zostaw nas, muszę... dokończyć próbę. Inaczej oszaleję od myślenia.

Michael nie protestował. Znał Doriana wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że dyskusja nie ma sensu. Pomachał blado Rage’owi i wyszedł.

Dorian odprowadził go do przedpokoju, po czym przekręcił zamek w drzwiach wejściowych. Wracał szybkim, niemal nerwowym krokiem. Wyjął z szafki dwie grube szklanki o podwójnym dnie i podał jedną z nich pisarzowi.

– Powiedz, że mi nie odmówisz.

– To zależy, do czego zamierzasz mnie przekonać – palnął Rage, wpatrując się w szkło. Wizja wypicia mocnego alkoholu po takim dawce adrenaliny była niezwykle kusząca. – Powiedzieli ci chociaż, jak ten chłopak miał na imię?

Poczuł lodowaty dreszcz. Myśl, że mógł to być James lub jego własny brat, sprawiła, że zrobiło mu się niedobrze. To wymagałoby od niego interwencji i wizyty w szpitalu, by nie zepsuć swojej fasady "dobrego znajomego".

– Konrad. Albo coś w tym guście – odparł zbywająco Dorian, nalewając sowitą porcję trunku do obu szklanek. Butelki nie schował; zostawił ją na blacie jako nieme zapewnienie, że jedna kolejka dziś nie wystarczy.

Rage odetchnął z ulgą. To nie był nikt, o kogo musiałby się martwić.

– Wyrzucę to – mruknął, wymachując pogniecioną puszką, i podniósł się z kanapy.

– Kuchnia na wprost – poinstruował Dorian, unosząc swoją szklankę z ponurym uśmiechem i wypijając zawartość do dna w jednym, płynnym ruchu. Natychmiast dolał sobie drugą porcję.

Rage minął go w drodze do kuchni. Wyrzucił zgniecione aluminium do kosza pod zlewem, a potem oparł się o blat, spodziewając się, że malarz zaraz za nim podąży. Nie pomylił się. Gdy tylko chłopak stanął przed nim, pisarz wyciągnął dłoń, by odebrać swoją szklankę z alkoholem.

– Ostrzegam, rzadko piję. Szybko urywa mi się film i mogę zacząć pleść bzdury – uśmiechnął się krzywo, a jego czarne oczy błysnęły w półmroku. Chciał się uspokoić, a z drugiej strony... alkohol w połączeniu z bliskością tego chłopaka jawił się jako recepta na spektakularną katastrofę.

Dorian podszedł bardzo blisko. Gdy Rage odbierał szklankę, ich uda zetknęły się przez materiał jeansów.

Malarz skrzywił się, przypominając sobie o problemach wiszących nad jego głową. Pociągnął potężny łyk whisky, odsuwając się o zaledwie pół kroku.

– Resztę opowiem ci jutro. Rano muszę zgłosić się na komendę w celu złożenia wyjaśnień. Nie będzie mnie na zajęciach, ale jeśli chcesz, przyjadę po ciebie pod uczelnię i zdam relację.

– Dobrze. Ale tym razem pojedziemy do mnie – zarządził Rage stanowczo, po czym wypił swoją porcję na raz. Skrzywił się, ignorując palenie w przełyku, a rozchodzące się po żołądku ciepło niemal natychmiast uderzyło mu do głowy. Odstawił pustą szklankę na kuchenny blat i ponownie wyciągnął dłoń w kierunku chłopaka. Tym razem jednak, by brutalnie zniwelować dzielący ich dystans.

Chwycił go za pasek od spodni i przyciągnął do siebie tak mocno, że uderzyli o siebie biodrami.

– Nie uciekaj. I nie rozmawiajmy już o tym. Wolę wrócić do tego, co robiliśmy, zanim wpadła tu policja – wyszeptał niewinnie, po czym powoli oblizał wargi, delektując się smakiem alkoholu. – W zasadzie te szafki kuchenne świetnie sprawdzą się jako rekwizyt w postaci ściany. Możemy kontynuować próbę sceniczną.

Jego druga dłoń spoczęła na szerokiej klatce piersiowej Doriana i zsunęła się prowokacyjnie w dół.

Dorian odstawił swoją szklankę na blat. Alkohol już zdążył uderzyć mu do krwi, topiąc rozsądek i wyrzuty sumienia.

Bez wahania wsunął udo między nogi Rage’a, wbijając go w krawędź kuchennej szafki. Jego dłonie objęły chłopaka w pasie, przyciągając go jeszcze mocniej do siebie, aż do granicy bólu.

– Jesteś pewien, że to do tej sceny chcesz wrócić? – Jego głos był chrapliwy, niebezpiecznie mroczny. Zbliżył twarz do szyi chłopaka, pozwalając, by jego gorący oddech drażnił wrażliwą skórę, po czym lekko, prowokująco musnął ją koniuszkiem języka.

– Tak. W końcu na końcu tej sztuki mam umrzeć – zamruczał Rage, uśmiechając się pod nosem. Zamknął oczy, zaciągając się zapachem męskich perfum wymieszanym z zapachem mocnej whisky. Był jak narkotyk. Przesunął wargami po kości policzkowej Doriana, po czym zatrzymał usta przy jego płatku ucha. – A ja chętnie umrę z rozkoszy...

Odchylił głowę, odsłaniając jasną, pulsującą linię szyi, by dać chłopakowi pełen dostęp. To nie miało nic wspólnego z próbą teatralną. Było surowe, pierwotne i naturalne. Zsunął dłonie po plecach Doriana, szarpnął materiał jego koszulki i wsunął gorące palce pod spód, zachłannie dotykając nagiej skóry.

Bliskość Rage’a działała na Doriana obezwładniająco. Miewał wielu partnerów, ale nigdy nie czuł tak natychmiastowej, elektryzującej chemii. Był to zaledwie pierwszy dzień ich znajomości, a obaj tonęli w pożądaniu tak gwałtownym, że pozbawiało ich to jakichkolwiek hamulców.

– Możesz umierać z rozkoszy, słodki – wyszeptał Dorian, zatapiając zęby w delikatnej skórze na szyi chłopaka. – Ale czy koniecznie za pierwszym razem? Daj mi chociaż cień nadziei, że będę mógł doprowadzać cię do tego stanu wielokrotnie.

Nie pytając o zgodę, dłonie malarza wsunęły się pod sweter Rage’a, pozbawiając go odzienia jednym, szybkim ruchem. Palce Doriana przesunęły się po nagim torsie chłopaka, drażniąc skórę paznokciami. Ciało Rage’a nie było kulturystyczne, ale miało w sobie coś niesamowicie zmysłowego. Spodnie, osadzone nisko na biodrach, eksponowały wyraźną linię mięśni i zdradzały jego ekstremalne podniecenie.

– Możesz... tyle razy, ile tylko zechcesz – wydał z siebie stłumiony jęk Rage.

Z błyskiem w czarnych oczach podciągnął się i usiadł na zimnym, kuchennym blacie. Oplótł nogi wokół bioder Doriana, przyciągając go do siebie z zachłanną siłą, a ramiona zarzucił mu na szyję. Westchnął głośno, gdy ich krocza otarły się o siebie przez materiał spodni.

Dorian nie miał zamiaru odpuszczać. Obejmował go udami Rage'a, wsuwając ręce pod jego pośladki, i uniósł go lekko w górę, zaciskając dłonie z niemal brutalną siłą. Wpił się w usta pisarza.

To nie był romantyczny pocałunek. To był atak. Przechylił go do tyłu, zmuszając do oparcia się o wiszące szafki. Chciał zdominować każdy jego ruch. Chciał usłyszeć te jęki, o których chłopak pisał w swoich tekstach, i zobaczyć, jak jego ciemne oczy zachodzą mgłą rozkoszy. Jego język wdarł się do wnętrza ust Rage'a, pieszcząc podniebienie i łącząc się z jego językiem w gorącym, mrocznym tańcu.

Rage oddawał pocałunek z furią, o jaką nigdy by siebie nie podejrzewał. Świat zawirował. Uścisk jego ud wokół bioder Doriana stał się wręcz rozpaczliwy, a palce wbijały się w jego nagie plecy z siłą, która musiała zostawić ślady. Zazwyczaj opanowany i chłodny, teraz błagał, by Dorian potraktował go ostro, by rozdarł jego poukładany świat na strzępy.

Brakowało mu powietrza, ale nie dbał o to. Otarł się o biodra malarza jeszcze mocniej, wyrywając z siebie cichy, gardłowy jęk.

W końcu nie wytrzymał tego napięcia. Potrzebował zobaczyć jego oczy.

Przeniósł dłoń z karku Doriana na jego twarz, odsuwając go na kilka centymetrów. Dyszał ciężko, przygryzając opuchniętą wargę. Jego czarne oczy przypominały nocne niebo, pełne pożądania i desperacji. Niemym spojrzeniem błagał o więcej.

Dorian odpowiedział wzrokiem, w którym nie było już nic ludzkiego – czysta, surowa żądza.

Zjechał dłonią po klatce piersiowej Rage'a i jednym, szybkim ruchem rozpiął pasek jego spodni. Chłopak nie oponował. Zaledwie kilkanaście sekund później Rage siedział na blacie zupełnie nagi, drżąc w chłodnym powietrzu kuchni.

Dorian ponownie uwięził pośladki chłopaka w swoich dłoniach, przyciągając go na skraj szafki, tak by znalazł się dokładnie w jego ramionach, po czym ponownie pożarł jego usta.

Rage czuł się obdarty ze wszystkich tajemnic. Obnażony fizycznie i emocjonalnie, walczył ze sobą samym, chcąc poddać się całkowicie. Czuł się przy tym chłopaku dziwnie bezpiecznie. Jęknął w usta malarza, sfrustrowany barierą materiału, w jaki wciąż był ubrany Dorian.

– Dorian... – wyrzucił z siebie błagalnie, gdy tylko ich wargi na ułamek sekundy się rozłączyły.

Drżącymi z podniecenia palcami wsunął się między ich ciała, desperacko próbując rozpiąć rozporek Doriana. Zrobił to niezgrabnie, ręce trzęsły mu się z emocji i nagłego chłodu.

Malarz, czując jego intencje, zatrzymał dłonie chłopaka, chwytając go za nadgarstki. Odciągnął jego ramiona do tyłu, unieruchamiając je za plecami Rage'a.

– Bądź grzeczny – mruknął tuż przy jego wargach, drażniąc je koniuszkiem języka. – Bardzo grzeczny.

Zamiast pocałunku, zjechał ustami niżej. Naznaczył wilgotną ścieżkę od linii żuchwy, przez jabłko Adama, aż po lewą pierś chłopaka. Wziął w wargi sterczący sutek, pociągając go lekko zębami, wywołując u Rage'a głośny syk. – Jesteś niewiarygodnie smaczny. Taki kusząco rozpalony...

Jego język objechał drugi sutek, torturując pisarza powolnym tempem, podczas gdy ręce Rage'a pozostawały zablokowane za jego plecami.

Rage drżał. Obserwował ciemną czuprynę Doriana wędrującą po jego ciele i wstrzymał oddech. Nie miał ochoty być grzeczny, ale urok tego człowieka działał na niego paraliżująco.

– Dorian, błagam cię... – wyjęczał, wysuwając biodra do przodu tak mocno, że niemal zsunął się z szafki. Utrzymał się jedynie dzięki silnemu uściskowi własnych ud wokół talii malarza. Otarcie, do którego w ten sposób doprowadził, wyostrzyło jego podniecenie do granic możliwości.

– Szszsz... – Dorian puścił jeden z nadgarstków chłopaka i przyłożył palec do jego warg. – Ani słowa.

Wolna dłoń malarza opadła na podbrzusze chłopaka. Pisarz wstrzymał oddech w oczekiwaniu, ale ręka zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Dorian odwrócił się i otworzył lodówkę, z której wyciągnął garść zimnych czereśni.

Rage spojrzał na błyszczące, ciemnoczerwone owoce zdezorientowany. Dorian uśmiechnął się chytrze, ujął jedną czereśnię za ogonek i podniósł ją na wysokość ust chłopaka.

– Puszczę twoje ręce, jeśli obiecasz mi absolutne posłuszeństwo – powiedział cicho, przesuwając zimnym owocem po wargach Rage'a. Słodki, owocowy zapach zmieszał się z napięciem w powietrzu.

– No dobrze... – wychrypiał pisarz.

Jego oczy śledziły każdy ruch malarza. Oblizał usta i rozchylił wargi, chwytając owoc. Nie wiedział, co Dorian planuje, ale ta perwersyjna gra na czas zapowiadała się obiecująco. Dorian puścił jego ręce, a Rage natychmiast oprał dłonie na blacie za sobą, oddychając nierówno. Oczekiwanie podsycało jego pożądanie jak benzyna.

– Weź je i idziemy – rozkazał cicho Dorian, wskazując na resztę czereśni leżących na blacie. W jego głosie brzmiała obietnica czegoś absolutnie grzesznego.

Malarz zgarnął puste szklanki i ruszył do salonu, pewny, że chłopak podąży za nim jak zahipnotyzowany.

Gdy obaj znaleźli się w pokoju, Dorian podszedł do barku i nalał świeżą porcję whisky. Przeszedł przez pokój, stanął przed nagim, siedzącym na kanapie Ragem i musnął jego wargi – delikatnie, drażniąco. Wcisnął mu jedną ze szklanek do ręki.

– Siadaj i patrz – mruknął, całując jego nagie ramię. Sam wciąż był w pełni ubrany, rozkoszując się widokiem bezbronności pisarza.

Rage rzucił czereśnie obok siebie. Zmrużył oczy, wodząc wzrokiem po ubranym wciąż chłopaku. Czuł się absurdalnie, będąc jedynym nagim człowiekiem w pomieszczeniu, ale za nic w świecie by tego teraz nie przerwał.

– A mogę się chociaż napić, czy tego też mi zabronisz? – zapytał zadziornie. Zamoczył palec w złocistym trunku i powoli go oblizał, prowokacyjnie uśmiechając się do malarza.

– Nie tak.

Dorian wyrwał mu szklankę z dłoni i postawił ją na stole. Sam wypił potężny łyk whisky ze swojej, ale nie przełknął. Pochylił się nad Ragem, przyciągając go za kark, i wpijając się w jego usta. Złoty, palący płyn przelał się z ust Doriana do ust chłopaka, ogrzany ich wspólnym ciepłem.

Pisarz jęknął z zaskoczenia, przymykając oczy, gdy gorący alkohol popłynął mu do gardła.

W tym samym czasie Dorian bezczelnie usiadł mu na udach – okrakiem, tak blisko, że Rage poczuł twardość jego erekcji przez materiał spodni. Pisarz zacisnął dłoń na biodrze Doriana, przyciągając go mocniej do siebie, i odchylił głowę, tonąc w alkoholowo-zmysłowym zamroczeniu.

– Tak smakuje o wiele lepiej, prawda? – mruknął z satysfakcją Dorian, po czym wziął kolejny łyk z własnej szklanki, by ponownie napoić nim Rage'a, dręcząc go coraz silniejszym naciskiem swoich bioder.

Klęczał na nim tak długo, aż opróżnił całe naczynie, wprost w usta posłusznego kochanka. Gdy skończył, odrzucił szkło na bok i uśmiechnął się drapieżnie.

– Jesteś cudowny. Taki uległy. Mógłbym z tobą zrobić wszystko, co tylko bym zechciał.

Rage oddychał płytko, niemal nieprzytomny z napięcia. Spojrzał w twarz malarza z nagłą, surową powagą.

– Chcę więcej – odparł cicho, ignorując pytanie. – Zwiąż mi ręce, jeśli nie chcesz, żebym zerwał z ciebie te ubrania.

Dorian zaśmiał się gardłowo.

– A ja chcę, żebyś zobaczył, jak to jest płonąć z bólu i wreszcie dostać to, czego tak bardzo pożądasz.

Oderwał wzrok od twarzy chłopaka i spojrzał na porzucone na kanapie czereśnie. Zebrał je, po czym... wrzucił do resztki whisky, pozostawionej w szklance Rage'a. Następnie chwycił chłopaka za ramiona i powalił go na plecy.

Wpił się w jego usta w brutalnym, dominującym pocałunku, nie pozwalając mu na żaden sprzeciw, a dłońmi krępując jego nadgarstki ponad głową.

Pisarz jęknął głośno, całkowicie oddając się tej fali agresji i namiętności. Cierpiał – jego własne, pulsujące podniecenie domagało się dotyku, domagało się ulgi. Szarpnął się, by objąć chłopaka, ale Dorian trzymał go bezlitośnie mocno. Rage poczuł, że łzy bezsilności i absolutnego głodu pieką go pod powiekami.

Dorian w końcu oderwał się od niego. Płynnym ruchem zrzucił z siebie koszulkę i spodnie, obnażając wyrzeźbione, mokre od potu ciało.

Sięgnął po szklankę z czereśniami zanurzonymi w whisky. Wyciągnął jeden owoc i ułożył go na ustach leżącego pod nim chłopaka.

Rage kłapnął zębami, warknął ostrzegawczo z irytacji, ale gdy spojrzał na twardego, wilgotnego członka Doriana tuż nad sobą, cały sprzeciw wyparował. Rozchylił wargi, pozwalając, by krople whisky i sok z czereśni spłynęły mu po brodzie.

Dorian nie czekał. Odsunął owoc i zlizał alkohol zmieszany z sokiem prosto ze skóry chłopaka.

Pozostałe czereśnie wyciągnął ze szklanki, rozsypując je na nagiej klatce piersiowej Rage'a. Alkohol kapał na rozgrzaną skórę. Dorian pochylił się, zlizując go z precyzją, chwytając słodkie owoce wprost z torsu aktora, przygryzając delikatną skórę i dręcząc chłopaka do granic możliwości.

Zanim Rage zdołał się otrząsnąć z tych tortur, Dorian powrócił do jego ust, całując go głęboko i namiętnie.

Pisarz był na krawędzi. Szarpnął się, objął pośladki malarza i otarł się o niego z furią, błagając o wejście.

Dorian przerwał pieszczoty. Przesunął dłonie wzdłuż ud chłopaka, przyciągnął je do siebie i jednym, zdecydowanym, potężnym ruchem wbił się w jego wnętrze, aż po samą nasadę.

Rage rzucił głowę do tyłu. Z jego gardła wyrwał się ogłuszający, niemy krzyk. Piekący ból natychmiast ustąpił miejsca eksplodującej fali rozkoszy, która zwaliła go z nóg.

Wbił palce w oparcie kanapy, unosząc biodra, by wepchnąć chłopaka jeszcze głębiej.

– Dorian... mocniej... błagam cię – wychrypiał.

Malarz nie potrzebował zachęty. Oparł dłonie po obu stronach głowy Rage'a i rozpoczął równe, brutalne pchnięcia, wsuwając się w niego całkowicie i wyciągając niemal do końca. Taniec ich ciał był gwałtowny, przekraczający granicę bólu, podsycany agresywną, wibrującą namiętnością. Paznokcie Rage'a zorały plecy malarza, pozostawiając na nich czerwone ślady, a on sam wyginał się w łuk, domagając się jeszcze większej głębi.

W końcu Dorian wysunął się z niego całkowicie, chwytając chłopaka za ramiona i podciągając go w górę.

– Odwróć się. Oprzyj się o kanapę – warknął chrapliwie.

Rage wydał jęk zawodu, ale bez wahania spełnił rozkaz. Oparł klatkę piersiową o siedzisko, wyginając plecy w łuk i eksponując się całkowicie. Zanim Dorian wszedł w niego ponownie, przejechał gorącym językiem wzdłuż jego kręgosłupa, wywołując u pisarza spazm.

A potem uderzył w niego z pełną siłą.

Pchnięcia były miażdżące. Rage zagryzł wargi, łapiąc z trudem powietrze, a jego jęki mieszały się z urywanym oddechem malarza. Krew buzowała, a każda komórka jego ciała płonęła z ekstazy. Całkowicie zatracił się w tej zwierzęcej agresji. Kiedy Dorian przyspieszył, chwytając go mocno za włosy i przyciągając jego głowę do tyłu, Rage eksplodował. Szarpnął się konwulsyjnie, wykrzykując imię Doriana, podczas gdy malarz ułamki sekund później zalał jego wnętrze swoim nasieniem, wzdrygając się w potężnym orgazmie.

Opadli na siebie, wyczerpani.

Dorian delikatnie otoczył chłopaka ramionami, pociągając go na plecy, by ułożyć się obok niego. Jego dłonie błądziły po rozgrzanym, wilgotnym od potu ciele Rage'a, jakby bał się, że za chwilę ten ulotny sen pryśnie, a chłopak zniknie w mroku nocy.

– Jesteś... absolutnie cudowny – wyszeptał mu do ucha, całując jego wilgotną skroń.

– Cieszę się. A teraz mnie pocałuj – zażądał Rage. Wtulił się w ciepłe ciało Doriana. Było idealnie. Chciał zapamiętać tę chwilę na zawsze.

Pocałunek był delikatny, przepełniony leniwym zmęczeniem. Gdy się od siebie oderwali, Rage spojrzał na malarza z nietypową dla siebie powagą. Przygryzł wargę.

– Chcę być z tobą. – Powiedział to cicho, ale stanowczo. Zaszokowany własną odwagą, natychmiast odwrócił wzrok, wpatrując się w dywan. – Chcę... spróbować.

Dorian zamarł na ułamek sekundy, po czym ujął twarz chłopaka w dłonie, zmuszając go do spojrzenia mu w oczy.

– Nie uciekaj wzrokiem. Nie po tym, jak zdobyłeś się na coś tak odważnego. – Ucałował kącik jego ust. Jego oczy błyszczały ze szczęścia. – Zostań na noc. Zostań ze mną.

Rage westchnął ciężko, wtulając twarz w ramię Doriana.

– Nie mogę. Muszę wracać do domu. Nie teraz zaraz, ale dziś jeszcze. – Wiedział, że jeśli zostanie do rana, jego panowanie nad sobą ostatecznie runie, a on ucieknie od tego uczucia w panice. Potrzebował wrócić na swój bezpieczny grunt.

Dorian przełknął rozczarowanie. Nie zamierzał na niego naciskać.

– Mogę mieć do ciebie chociaż małą prośbę na jutro? – szepnął, gładząc opuszkiem palca nagie ramię chłopaka.

– Jaką?

– Chcę, żebyś rzucił na uczelni okiem na Michaela. – Dłoń Doriana instynktownie, prowokacyjnie zsunęła się na podbrzusze pisarza. – Nie prowadź go za rączkę, po prostu upewnij się w tłumie, że nikt go nie gnębi, dopóki ja nie załatwię sprawy z policją.

Rage drgnął, czując wracające, łagodne podniecenie.

– Postaram się. Może pogadam z Jamesem... – urwał, łapiąc oddech, gdy palce malarza zjechały odrobinę niżej. – Dorian... proszę. Jeśli tego nie przerwiesz, nie wyjdę stąd. A muszę wrócić.

Dorian ucałował jego skroń i, walcząc z żalem i fizycznym niedosytem, zsunął się z kanapy. Założył bokserki i nalał sobie ostatnią porcję whisky do szklanki. Alkohol miał zagłuszyć frustrację.

Rage zebrał z podłogi swoje rzeczy, ubrał się w milczeniu, po czym podszedł do malarza. Wyglądał spokojnie, ale w jego oczach lśnił dziwny żal.

– Zobaczymy się jutro. Masz moje słowo co do Michaela. Nie jesteś zły, że uciekam?

Zamiast odpowiedzi, Dorian przyciągnął go do siebie za pasek od spodni, złączając ich usta w mocnym, wymuszającym uległość pocałunku.

– Odpracujesz mi to. Solennie ci to obiecuję – mruknął drapieżnie.

– Nie mogę się doczekać – uśmiechnął się uroczo Rage.

Wysunął się z jego objęć i skierował do wyjścia. Czekał go długi spacer w chłodnym, nocnym powietrzu – jedyny ratunek dla jego szalejących, ogłuszonych rozkoszą zmysłów.